Αρχική Ελλαδα Αρθρο του Λάμπρου Χουλιάρα Ανωτ,Αξιωματικού Ελ.Ασ. έ.α.”Ελευθερία ή θάνατος”

Αρθρο του Λάμπρου Χουλιάρα Ανωτ,Αξιωματικού Ελ.Ασ. έ.α.”Ελευθερία ή θάνατος”

Από antwnio

“Ελευθερία ή θάνατος”

 

Στις 27-11-2019 ο Μέγας Σουλτάνος, ο προβλέψιμος, ευθύς και συνεπής αυτός ηγέτης, με τον Τουρκο-Λίβυο Πρόεδρο Σαράζ υπέγραψαν στην Κωνσταντινούπολη διμερή συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ, επικαθούμενη επί της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης, επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, αν είχαν ανακηρυχθεί και επεκταθεί, κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης. Για άλλη μία φορά η Τουρκία φέρνει προ τετελεσμένων την ελληνική κυβέρνηση, η οποία αμήχανη αλλά όχι αιφνιδιαζόμενη (θα ήταν μέγιστου βαθμού αφέλεια να πιστεύεται ότι οι δύο αυτοί Τούρκοι ηγέτες δεν θα προέβαιναν σε αυτή την συμφωνία), προσπαθεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά – αλλά όχι πραγματικά – το θέμα αυτό, που για τούς γνωρίζοντες ήμασταν σίγουροι. Για να μειώσει την αξία της συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης η ελληνική κυβέρνηση έκανε λόγο για συμφωνία μεταξύ της Τουρκίας και της μεταβατικής κυβέρνησης της Τρίπολης αφήνοντας υπονοούμενα ότι η συμφωνία είναι ένα «απλό χαρτί» και ότι η παρούσα κυβέρνηση της Λιβύης μπορεί σύντομα να μην υπάρχει, επομένως και η συμφωνία να μην ισχύει. «Ξέχασε» όμως η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, ότι ίδια αναγνωρίζει την κυβέρνηση Σαράζ ως νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης και ότι η υπογραφή της δεσμεύει διεθνώς την Λιβύη, όπως ακριβώς η συμφωνία των Πρεσπών δεσμεύει τη Ελλάδα, ασχέτως του ποια ελληνική κυβέρνηση την υπέγραψε, τουλάχιστον μέχρι να καταγγελθεί.

Ακολούθως, σε μία κίνηση εντυπωσιασμού και θεατρινισμού, η ελληνική κυβέρνηση απέλασε τον πρέσβη της Λιβύης στην Αθήνα «ξέχασε» όμως να απελάσει τον πρέσβη της Τουρκίας στην Αθήνα για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Από αυτή και μόνον την στάση προκύπτει ότι η ελληνική κυβέρνηση ενοχλήθηκε απλά από την πράξη της Λιβύης να υπογράψει την συμφωνία με την Τουρκία, αλλά φοβήθηκε- δήλωσε αδυναμία, από την πράξη της Τουρκίας να υπογράψει την ίδια συμφωνία με την Λιβύη. Μιλάμε για την απόλυτη απόδειξη φόβου και αδυναμίας. αφού η ελληνική κυβέρνηση έκανε ψευτομαγκιές και λεονταρισμούς για τα μάτια του κόσμου στην Λιβύη, αλλά την κότα μπροστά στην Τουρκία. Η πολιτική της αδυναμίας και του φόβου που συνεχίζουμε να ακολουθούμε, είχε ως αποτέλεσμα να μην μας λαμβάνουν υπόψη και να απομακρύνονται από εμάς, η Αλβανία, η Λιβύη, το Ισραήλ και προσφάτως και η Αίγυπτος, αρνούμενη πλέον να μας αναγνωρίσει πλήρη κυριαρχικά μας δικαιώματα-ΑΟΖ στη μεσόγειο, δελεαζόμενη προφανώς από την προσφορά της Τουρκίας να μοιράσουν τα ” ιμάτια ” μας χάριν των στρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων τους.

Κατά τη γνώμη μου, η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε ή να απελάσει και τους δύο πρέσβεις ή κανέναν. Επίσης, αντί να τρέχει στα διεθνή fora και να ζητά τον οίκτο και την συμπαράσταση των «συμμάχων» μας για το κακό που μας βρήκε!!!, όπως με το Κυπριακό, θα έπρεπε να αδράξει της ΄΄θεόσταλτης” αυτής ευκαιρίας και:

  1. Να άρει άμεσα και μέχρι νεωτέρας την αναγνώριση της παρούσας κυβέρνησης της Λιβύης και να κλείσει ολόκληρη την πρεσβεία της Λιβύης στην Αθήνα.
  2. Να επεκτείνει (μονομερώς-όπως προβλέπεται από το Δ.Δ. )τα χωρικά ύδατα από 6 σε 12 ναυτικά μίλια και τον εθνικό εναέριο χώρο από 10 σε 12 ναυτικά μίλια, ώστε πλέον το εύρος των χωρικών μας υδάτων και του εθνικού εναερίου χώρου να συμπίπτουν, επεκτεινόμενα. Με τον τρόπο αυτόν θα αποδεΙκνύετο ότι ενήργησε τοιούτος, κατόπιν της παράνομης και επιθετικής αυτής προκλήσεως των γειτονικών της κρατών.
  3. Να προβεί σε άμεση ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ και οριοθέτησή της με όποια κράτη επιθυμούν (π.χ. Κύπρος, Αίγυπτος, με όποια κυβέρνηση της Λιβύης, Ιταλία, Αλβανία). Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάς θα μπορούσε να προτείνει στον Στρατηγό Χαφτάρ την οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας–Λιβύης με αντάλλαγμα την αναγνώρισή της κυβέρνησής του ως επίσημης κυβέρνησης της Λιβύης εκ μέρους της Ελλάδας. Η δημοσιοποίηση και μόνο της πρόθεσης αναγνώρισης της κυβέρνησης του Στρατηγού Χαφτάρ θα ασκούσε πιέσεις στη διεθνή κοινότητα και στην Ε.Ε.. Δηλαδή η Ελλάς θα πρέπει, δοθείσης της ευκαιρίας, να ενεργήσει κατά το εθνικό συμφέρον, με τις αντιμαχόμενες «κυβερνήσεις» της Λιβύης με απώτερο στόχο την οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας-Λιβύης και την ακύρωση της πρόσφατης συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ Τουρκίας-Λιβύης.

4.Τέλος, θα πρέπει, εδώ που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα, Να διακηρύξει προς πάσα κατεύθυνση και  ρηματικώς Να ανακοινώσει, με Σοβαρότητα και Πειθώ, προς άπαντας, εχθρούς και φίλους, ότι οποιαδήποτε παραβίαση της ελληνικής Υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, θα αντιμετωπιστεί, αποτρεπτικά και ένοπλα. Πρέπει να πείσουμε την Διεθνή Κοινότητα και ιδίως τους Τούρκους, επιτέλους να μας πάρουν στα σοβαρά, ” έως εδώ και μη παρ’ κει” .

 

Για να γίνουν όμως όλα αυτά χρειάζεται η Ελλάς να χαράξει και υλοποιήσει, στρατηγικό δόγμα, που θα το καθοδηγεί το εθνικό συμφέρον και όχι να ακολουθεί φοβικές καθ’ υπόδειξη αλλότριων συμφερόντων πολιτικές. Στην παρούσα φάση η ελληνική κυβέρνηση έχει στριμωχθεί άσχημα, λόγω των ολιγωριών και της εγκληματικής κατευναστικής πολιτικής της, προφανώς και καθ’ υπόδειξη των εταίρων μας, για να μην οδηγηθεί σε φυγή από τη δυτική σφαίρα επιρροής και το ΝΑΤΟ και προσφύγει προς τη Ρωσία, όπως γινόταν και επί αδέσμευτης Γιουγκοσλαβίας, να μην της αντιδρούμε για το “Μακεδονικό” και προσφύγει προς τη Ρωσία, – το ίδιο παραμύθι, που ο δράκος τρώει πάντα εμάς.

Μέχρι τώρα παρακολουθούσε απαθώς, αφελώς και καθησυχαστικώς από τους “εταίρους” μας, τα τουρκικά ερευνητικά πλοία να παραβιάζουν την κυπριακή ΑΟΖ εκφράζοντας ευχολόγια, διένειμε, ως να μην συμβαίνει τίποτε τα κρατικά πλεονάσματα, σε επιδόματα, σε πρόωρες επιστροφές καταχρηστικών δανείων και πρόνοιες σε λαθρομετανάστες, ενώ επίμονα και ρισκάροντας στερούσε από διαθεσιμότητες και ενισχύσεις τις ένοπλες δυνάμεις της πατρίδος, ενώ είμαστε σε ένα σκληρό και πολλαπλό υβριδικό πόλεμο από την γείτονα Τουρκία και ενώ δεχόμαστε καθημερινά απειλές και εμπράκτως προκλήσεις για καταλήψεις εθνικών εδαφών και απειλών περί επαναλήψεων πνιγμών στα νερά του Αιγαίου, ως το 22′. Τώρα ήρθε η σειρά του διαβρωμένου και ανθελληνικού αυτού πολιτικού συστήματος, να υποστεί τον τουρκικό επεκτατισμό και το τέλος των κατευνασμών, οι κουμπαριές και οι ζεμπεκιές και μη νομίσει, ως σχεδιάζει, πως μέσω κάποιας προσφυγής σε διεθνή δικαιοδοτικά δικαστήρια, θα χαθούν τα ίχνη του και θα αποφύγει την εθνική κατακραυγή, κρίση και τιμωρία . Να έχει υπόψη του, πως ήρθε το τέλος του, αν δεν ορθώσει ελληνικό ανάστημα, αν δεν υπερασπιστεί την ύστατη αυτή ώρα τη τιμή και αξιοπρέπεια των Ελλήνων.

Εδώ που οδηγήθηκαν οι καταστάσεις εξ υπαιτιότητάς των διαχρονικών μειοδοτικών πολιτικών μας, του κατευνασμού και της υποτέλειας στο τουρκικό αναθεωρητισμό, που οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στο να ενδυναμώσουν και αποθρασύνουν τον Ερντογάν, δύο είναι πλέον οι επιλογές μας ως έθνος, “ελευθερία ή θάνατος”.

 

11-12-2019.

ΛΑΜΠΡΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ

ΑΝΩΤ.ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΕΛ.ΑΣ. έ.α.

Διαβάστε επίσης